Flamenco

Niezwykle żywy, zmysłowy, energiczny – to charakterystyczne cechy tańca flamenco. Tancerz opowiada historię pełną miłości, walki, namiętności. Flamenco jest tańcem, który ma na celu wyrażenie stanu emocjonalnego tancerza. Czasem jest on przepełniony radością i gracją, innym razem przeważa w nim tragizm, duma oraz smutek. Korzenie tańca flamenco sięgają XVIII wieku. Wywodzi się on z dawnych religijnych tańców orientalnych, orientalnych jego tradycja pochodzi z Andaluzji.

Na proces kształtowania się flamenco miały wpływ zarówno folklor cygański, jak także tradycja hinduska w połączeniu z kultura Hiszpanii. Początki flamenco miały miejsce w ubogim życiu człowieka dawnych czasów. Narodził się on w czasach, gdy ludzie nie posiadali żadnych instrumentów muzycznych, dlatego tancerze tworzyli muzykę za pomocą klaskania, uderzania w bębny, pstrykania palcami oraz stukaniem obcasów. Muzyka flamenco przybierała rytmy uliczne, czasem przypominające krzyki handlarzy, pieśni religijne, wyznania zakochanych i potępieńców. Taniec był pełną improwizacją, nie istniały choreografie, rodził się tam gdzie słychać było muzykę.

Flamenco

sxc.hu

Pierwszymi twórcami flamenco byli mężczyźni m.in. Antonio El Pintor, Rosario Manche, Joaquin El Feo czy Juan Canches. Każdy z nich stworzył swój indywidualny, unikalny styl. Flamenco jest tańcem żywym do dzisiaj, wciąż rozwijają się nowe, indywidualne jego formy. W tradycje tańca flamenco wpisana jest przede wszystkim spontaniczność. Wyklucza on wszelką rutynę, a tancerz ma ogromna swobodę w dobieraniu elementów ruchu oraz kompozycji tańca. Jedynym niezmiennym elementem we flamenco jest rytm.  Taniec charakteryzuje się przede wszystkim dynamicznymi, rozkołysanymi ruchami ciała, bogatymi w liczne obroty. Ruch rąk jest niezwykle złożony, w szczególności dekoracyjna jest praca poszczególnych palców. Najbardziej rozpoznawalnym elementem flamenco jest praca stóp, podkreślająca poszczególnymi uderzeniami muzykę. Jeśli chodzi o stroje tancerzy są bardzo charakterystyczne. Mężczyzn zdobi przeważnie czarne lub granatowe obcisłe spodnie, kamizelka oraz biała koszula. Nieodłączną częścią ubioru są buty z wysokim obcasem oraz kapelusz. Poszczególne elementy stroju bywają często wykorzystywane jako cześć choreografii. Strojem tancerek jest zazwyczaj szeroka falbaniasta suknia lub spódnica oraz gorset. Kobietom towarzyszy również kolorowa chusta oraz przedmioty takie jak wachlarz, czy kwiat. Z czasem do tańca zostały wprowadzone również kastaniety, służące do wybijania rytmu flamenco. Taniec flamenco jest częścią życia i kultury hiszpańskiej. Jest wyrazem radości, bólu, złości, ale także wyraża piękno życia. Istnieje powiedzenie, że osoba, która tańcząc wśród ludzi otwiera swoje serce, uwalnia El Duende – ducha flamenco.

Taniec flamenco można rozróżnić na flamenco oraz hondo. W pierwszym z nich przeważa radość, gracja, spryt. Jeżeli chodzi o hondo, przepełnione jest ono dumą, namiętnością, smutkiem, ogniem, a nawet tragizmem. Tragizmem biegiem czasu flamenco przechodziło liczne przemiany i straciło swoją naturalność i żywiołowość. Zapomniana kultura tańca flamenco znalazła swoje miejsce w słynnych cafe cantates, gdzie występowali najbardziej znani tancerze flamencos. Taniec staje się coraz bardziej znany i komercyjny. Zostaje falsyfikowany przez wyniosłych, pewnych siebie wykonawców, sprzedających go na wszelkich galach. Po upadku cafe cantates zostaje przeniesiony na estrady, czyli tzw. Tabalaos flamenco. Ze względu na coraz większą komercjalizację zaczyna tracić swój naturalny wyraz oraz odcina się od korzeni. Mimo rozstania z tradycją, świetność flamenco jest doceniana wciąż na całym świecie. Być może nie jest może nie jest on tak spontaniczny i improwizowany jak w tradycyjnym flamenco, jednak fascynacja nim pozostaje na wysokim poziomie

 

Klaudia Izert

Musisz się zalogować, aby móc komentować Zaloguj